Miske » Specials » Elektrolytenbalans
Miske: Informatie van A tot Z

Elektrolytenstoornissen in het lichaam

Elektrolytenstoornissen in het lichaam Elektrolyten zijn bepaalde voedingsstoffen (of chemicaliën) in het lichaam die iemand binnenkrijgt via de voeding. Deze hebben tal van belangrijke functies, zoals het regelen van de hartslag, de samentrekking van de spieren enzovoort. De belangrijkste elektrolyten binnen het lichaam omvatten calcium, magnesium, kalium, natrium, chloride en fosfaat. Elektrolyten verlaten het lichaam door beweging, zweten, plassen enzovoort. Een slechte voeding, te weinig of te veel beweging, en ziek zijn leiden bijgevolg tot een verstoring van de elektrolytenbalans. Door diverse aandoeningen ontstaat een verstoring in het elektrolytensysteem wat tal van (ernstige) symptomen met zich meebrengt.

Soorten elektrolyten

  • Calcium: Is nodig voor spiercontracties, zenuwsignalering, bloedstolling, celdeling, en vorming / behoud van botten en tanden
  • Chloride: Zorgt voor de vochtbalans
  • Kalium: Houdt de bloeddruk stabiel, reguleert hartcontracties, helpt bij spierfuncties.
  • Magnesium: Is nodig voor spiercontracties, juiste hartritme, zenuwfunctie, botsteun en kracht, angst verminderen, spijsvertering, en het een stabiele proteïne-vochtbalans
  • Natrium: Handhaaft vochtbalans, wat nodig is voor spiercontracties, en helpt bij zenuwsignalering

Verstoring elektrolytenbalans

Een verstoorde elektrolytenbalans is het gevolg van een kortdurende ziekte, een nierziekte, een verzwakt immuunsysteem, endocriene stoornissen, uitdroging (dehydratie) en/of een onderliggende chronische aandoening. Vochtverlies komt vaak voor bij een elektrolytenonbalans. Dit gebeurt bijvoorbeeld bij langdurig braken of chronische diarree, maar ook door het eten van te weinig voedzame voedingsproducten. Daarnaast spelen andere omgevingsfactoren een rol, zoals medicatiegebruik en hormonale onevenwichtigheden.

Symptomen

Lichamelijke symptomen van een problemen met het elektrolytenevenwicht zijn bijvoorbeeld hoofdpijn, spierpijn, zwakte, stuiptrekkingen, epileptische aanvallen, misselijkheid, diarree, constipatie, dorst, koorts, buikkrampen, een versnelde hartslag, een onregelmatige hartslag, hartkloppingen, botaandoeningen, gewrichtsproblemen, duizeligheid, gevoelloosheid en pijn in de gewrichten, veranderingen in de eetlust of het lichaamsgewicht. Maar ook mentale tekenen treden op door een verstoorde elektrolytenbalans, zoals angst, prikkelbaarheid, verwardheid, rusteloosheid, concentratieproblemen enzovoort.

Diagnose en onderzoek naar de evenwichtsproblemen van de elektrolytenbalans

Een bloed- en urineonderzoek zijn zeker nodig bij patiënten waarvan de arts vermoedt dat ze lijden aan een probleem met de elektrolytenbalans. Daarnaast voert hij bijkomende onderzoeken uit zoals een echografie, een radiografie (röntgenfoto) en/of een elektrocardiografie want sommige problemen leiden tot complicaties aan het hart.

Normale niveaus van de elektrolyten

De hoeveelheden van de elektrolyten meet de arts per liter bloed. Enkele normale waarden zijn bekend, en een verstoring treedt op wanneer de waarde hoger of lager is dan de normale waarde.

De prefix "hyper" duidt op een verhoogde aanwezigheid van deze elektrolyt, terwijl "hypo" het tegenovergestelde aangeeft (verlaagde aanwezigheid". De suffix "ëmie" geeft aan dat dit de elektrolytwaarde in het bloed betreft.

Calcium: 5-5,5 mEq / L - hypercalciëmie of hypocalciëmie
Chloride: 97-107 mEq / L - hyperchloremie of hypochloremie
Kalium: 5-5,3 mEq / L - hyperkaliëmie of hypokaliëmie
Magnesium: 1,5-2,5 mEq / L - hypermagnesiëmie of hypomagnesiëmie
Natrium: 136-145 mEq / L - hypernatriëmie of hyponatriëmie

Bron waarden: https://draxe.com/electrolyte-imbalance/, geraadpleegd op 27 januari 2017
Dehydratie (uitdroging): Tekort aan vocht in de weefsels

Dehydratie (uitdroging): Tekort aan vocht in de weefsels

Uitdroging treedt op wanneer de vochtbalanshouding in het lichaam verstoord is en er een tekort van vocht in de weefsels ontstaat. Het lichaam heeft hierbij meer vocht verloren dan de patiënt inneemt.…
Hypercalciëmie: Verhoogd calciumgehalte van het bloed

Hypercalciëmie: Verhoogd calciumgehalte van het bloed

Van hypercalciëmie is sprake wanneer zich in het bloed een abnormaal hoge hoeveelheid calcium bevindt. Calcium is nodig door het lichaam te laten functioneren. Calcium speelt een belangrijke rol bij d…
Hyperkaliëmie: Verhoogd kaliumgehalte in het bloed

Hyperkaliëmie: Verhoogd kaliumgehalte in het bloed

Bij hyperkaliëmie ontstaat een hoeveelheid kalium in het bloed die hoger is dan normaal. Soms ontstaat acute hyperkaliëmie na een zware lichamelijke inspanning en dan heeft dit geen pathologische bete…
Hypokaliëmie: Tekort aan kalium in het bloed

Hypokaliëmie: Tekort aan kalium in het bloed

Hypokaliëmie is de medische term voor een laag kaliumgehalte in het bloed. Kalium is een mineraal (elektrolyt) in het lichaam dat essentieel is voor de goede werking van zenuw- en spiercellen, vooral…
Hypomagnesiëmie: Magnesiumtekort in het bloed

Hypomagnesiëmie: Magnesiumtekort in het bloed

Hypomagnesiëmie is de medische term voor een laag magnesiumgehalte in het bloed. Bij deze elektrolytenonbalans is het magnesiumgehalte lager dan normaal. De normale volwassen waarde voor magnesium 1,5…
Hyponatriëmie: Laag natriumgehalte in het bloed

Hyponatriëmie: Laag natriumgehalte in het bloed

Hyponatriëmie is de medische term voor een aandoening waarbij de hoeveelheid natrium (zout) in het bloed lager is dan normaal. Natrium is een elektrolyt, wat staat voor een verbinding die helpt bij de…
Gepubliceerd door Miske op 27-01-2017, laatst gewijzigd op 20-02-2017. Het auteursrecht van deze special ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van de infoteur is vermenigvuldiging verboden.

Bronnen en referenties
  • Geraadpleegd op 27 januari 2017:
  • Electrolyte Disorders, http://www.healthline.com/health/electrolyte-disorders
  • Electrolyte Imbalance, https://draxe.com/electrolyte-imbalance/
Schrijf mee!